HEMELSE BURGERSKAP

Ds. G.B.S Pacsh

Lees: Filippense 3

Teks: Filippense 3 : 20a

Sing: Psalm 99 : 4, 5

Psalm 119 : 44

Psalm 107 : 8

Psalm 107 : 10

Ons teksverse klink nie baie belangrik vir ons wat op die aarde is nie. Daar word gepraat van hemelse burgerskap. Tog staan hierdie vers as die middelpunt van dinge wat op die aarde gebeur. Lees maar weer vers 18 en 19. “Want baie wandel as vyande van die kruis van Christus. Hulle einde is die verderf, hulle God is die buik en hulle eer is in hulle skande; hulle dink oor aardse dinge.”

Hier word dus van en met mense gepraat in hierdie wêreld. Maar die mense met wie Paulus praat in hierdie wêreld is nie burgers van hierdie wêreld nie, maar van die hemel. Hulle woon hier, maar hulle name is êrens anders ingeskrywe - hoog - in die hemel. Hulle is hier dus vreemdelinge.

Dit is u - geliefde gemeente. En die woord burgerskap moet ons reg verstaan. Dit wil eintlik sê: Ons behoort aan ‘n gemeenskap, ‘n samelewing wat in die hemele bestaan. Ons behoort aan ‘n verskanste en veilige stad wat sy hoë mure in die hemel het. Ons name is ingeskrywe in die registrasieboeke van die hemele. Ons het daar burger geword. Ons doopsertifikaat en ons burgerlike registrasie dra die hemelse stempel. Hemelburgers - u en ek.

Wanneer ons dit geword het, sal u my vra: Daarvan kan ons geen rekenskap gee nie. Ons weet alleen dit: Ons name was daar opgeteken buite ons wete en op ‘n tydstip in die ewigheid waarvan God alleen weet. God het dié ereburgerskap toegeken lank voordat die burgers daar was. Hy het vir Hom ‘n leër versamel lank voordat daar stryd was. En in dié burgerregistrasieboek was alle range en stande vasgelê. Vanaf die Generaal tot by die eenvoudige waterdraer. Ons weet dus net dat hierdie inskrywing plaasgevind het buite ons wete in die ewigheid.

Hoe ons die burgerskap verwerf het - dit kan ons u haarfyn meedeel. En watter heerlike voorreg het die gelowige nie daarin nie. Kyk, broeder en suster, daar is geen mens op aarde wat van nature kan sê: Die hemel is my vaderland. Ons is uit die aarde aards. Ons is deur die mag van die sonde en deur die oordeel van God deur die stof vasgesuig. Ons is die slawevolk in Egipte wat nie anders kan as om in die klei te ploeter en te werk nie. Van nature was ons name hier aangeteken. Wêreldburgers. Gerus en tevrede in die stof en sonde. En waaruit het dit nou moontlik geword dat daar vir sulke mense ‘n burgerskap in die hemelse gemeenskap oopval. Kan ek my naam hier skraap en daarbo inskrywe. U weet wat die antwoord op ons vraag is. Ons kan nie - maar Christus kan. Paulus sê dit. Vanwaar ons ook ons Verlosser verwag die Here Jesus Christus.

Sien u - het u dit gehoor en besef. Hy, die Seun van God het gekom. Hy alleen het reg gehad op die hemelse burgerskap. Hy - die Hemelgeregistreerde, die Hemelingeskrewene, Hy kom af en gaan in, in die aardse lewe, aardse vloek en aardse dood! Aardeburger.

Hier in die midde van die aardse lewe het Hy sy huis geplant. Hier is Hy begrawe en het die skuld en vloek van sy volk gedra. Hy versoen God met sy volk, sy kerk. En toe vaar Hy as Hoof op - nie alleen nie, maar hulle name het Hy die hemel ingedra - geskrywe op sy hart. En daar is die name nou in die hemel ingeskrywe. Oorgeskrywe in hemelse boeke. En nou is hulle nog op die aarde - maar hulle het vreemdelinge en bywoners geword. Hulle name is oorgeplaas in die ewige kiesafdeling. Hulle burgerskap is daarbo. Daar hoort hulle tuis. Sien u nou hoe het dit moontlik geword. Die werk van Christus. En dit geld die hele gemeente. Paulus praat van ons burgerskap. Jonk én oud. Paulus én Timotheus. Die roemende Christen en die bevreesde bekommerde. Saligsterwende grysaards en uitverkore kindertjies. Die hele gemeente van Christus wat in lewe en belydenis Christus navolg. U en ek - geliefde gemeente. Heerlike gedagte. Hemelse burgers uit genade. Arme sukkelaars - hoe ver sou ons dit gebring het as ons die burgerskap moes uitwerk.

En tog gee Paulus hier een puntjie van selfondersoek. Hy sê: baie wandel anders. En dan bedoel hy nie die heindenwêreld, en nie die Jode nie - maar hy het dit teen die Joodse elemente wat die Christelike kerk ingesypel het. Hulle noem hulleself Christene. Hulle onderhou die besnydenis en die wet en soek daarin saligheid en maak Christus kragteloos. En nou wil Paulus sê: Wie sy saligheid soek uit afkoms, uit besnydenis, uit die uiterlike sakramente, uit die werke van die wet - vir hom is die kruis van geen waarde nie. Die kruis van Christus is sy vyand. Hier moet ons onsself ondersoek. My naam is in die hemel. Daarvoor is Christus en Christus alleen verantwoordelik. Wil my getrouheid nie die burgerskap uitwerk nie? Moet die sakrament nie die wonder van die saligmaking vir my verdien nie? My eie waardigheid alles hang uitsluitlik af van die werk van Christus . En nou die vraag - Hoe staan ek teenoor Christus. Het die geregtigheid van God ingestraal in my binneste. Het die lig van sy majesteit my hart ingeskyn dat ek my ware gestalte ontdek het? Het ek sondaar voor God geword en het ek elkers opnuut bely dat dit alles uit genade, alles uit Christus voortkom? Elkeen wat elke dag só verskyn voor God in Christus, hulle name is oorgeplaas. Hulle is geregistreer as burgers van die hemelse stad. Nieteenstaande al hulle gebreke en sonde waarteen hulle daeliks moet stry. Laat ons tog nooit vergeet hoe ons burgerskap moontlik geword het nie. Vreesagtige, moeë, kleingelowige, struikelende broeder en suster - hou die oog alleen op Christus. In Hom staan dit seker en vas - nie in u nie. Al sou u nog so vroom en bekeerd wees - die feit dat u geboortesertifikaat daar bo lê, het nie as oorsaak die toestand hier op aarde nie - my goeie werke en getrouheid het daarmee niks te doen nie. Dink daaraan! Alleen die werk van Christus. Ek het nie help oorskrywe of oordra aan die name nie. Hy - Hy alleen. Ons burgerskap is in die hemel. Dank God deur Christus.

En nou kom die vraag onwillekeurig - waarin moet hierdie hemelse burgerskap hier op die aarde geopenbaar word? ‘n Direkte antwoord op hierdie vraag word in ons teksverse nie gegee nie. Tog praat Paulus van mense wie se einde die verderf is, hulle God is die buik en hulle eer is in hulle skande; hulle dink oor aardse dinge.

En u sal miskien sê die apostel beskrywe hier vreeslike losbandige en openbare goddelose. So is dit nie - hy het sy oog op mense in die gemeente. Maar Paulus beskryf hulle hier in hulle aardse gesindheid. Hulle lewe vir hierdie aarde en hulle hoop en vreugde en liefde is vir die dinge wat hier benede is. Nie in die hemel, maar op die aarde is hulle burgerskap. En ons moet gewaarsku wees - broeder en suster. Waar soek ons ons geluk en die bevrediging van ons siel? Word ons so vasgevang? ‘n Gewetensvraag. Soek ons dit hier - ons einde is die verderf. Ons wat dus ons burgerskap in die hemel het moet op die aarde dus ‘n ander gesindheid vertoon. Daar moet op die aarde ‘n openbaring wees van die burgerskap in die hemel. Dit moet aan die hemelse burgers op aarde duidelik gesien word. Dit beteken: Ons moet alles sien in ‘n hemelse lig en alles beoordeel vanuit ‘n hemelse standpunt. Die openbaring van ons hemelse burgerskap wil nie sê dat ons ons baie versigtig en vroom van hierdie wêreld moet terugtrek, dat ons ons moet toesluit van die aarde en sy beslommernisse - stil en afgetrokke wagtend dat die Here ons moet kom haal nie. So is dit nie. Want dan sal ‘n moeder in haar gesinslewe en ‘n man in sy daelikse arbeid nie hierdie hemelse burgerskap kan openbaar nie. Nee - om op die aarde hemelburger te wees kom in baie eenvoudige en alledaagse dinge na vore. Net die eenvoudige vrae: Staan ek bewus met albei my voete op die aarde? Doen ek met my hele hart my werk in my aardse beroep? Is u met innige, hartelike liefde aan u man, vrou en kinders verbonde? Hoop u om nog baie jare met getrouheid die werk te doen wat God u gegee het? Is u u Koning in die hemel meer gehoorsaam as die mense? Is u in alles, op die aarde en in die lewe, iemand wat die Here Jesus Christus liefhet? Iemand wat kragtens u hemelse burgerskap, hemelse beginsels het. Sien u, ons hemelse burgerskap geld eenvoudige dinge - alledaagse dinge. Ons naam wat daarbo staan moet hier deur ons gedra, bely én geopenbaar word. As dit so is verloor u lewe nie sy betekenis vir hierdie aarde nie. Dan is u egte mens. Die mens wat aardse dinge bedink is nie die egte mens nie. Maar die egte en ware mense vir hierdie aarde is hulle wat hulle burgerskap in die hemele het. Want Christus en die genade in Hom herskep juis die eg menslike. Dan is die beste hemelburger ook die beste aardeburger. Leef ek vanuit die hemel, vanuit die krag van ons Koning in hemelse lig - dan sal ek ook ernstig probeer om die hemelse suurdeeg in hierdie lewe in te dra en alles te deursuur. En dan moet ek begin met my persoonlike en huislike lewe. In altyd breër kringe moet die heiliging uitwerk. En dan sien ek, ook soos ek my arbeid en werk vanuit ‘n hemelse standpunt sien, my beproewinge en kruis en teleurstelling in ‘n hemelse lig. Dan sal ek my siekte en swakheid dra in ootmoed en lydsaamheid. So word my ganse aardse taak geheilig en my aardse stryd omstraal met hemelse glans. So sien ons dan waarin hierdie burgerskap op aarde hom openbaar. En nou: as ek dit alles goed verstaan het, dan sal daar noodwendig by ons ook droefheid wees - bedroef en bekommerd omdat die openbaring van ons burgerskap nog so swak, dikwels hopeloos is. Ja, my toestand op aarde moet ooreenkom met my staat in die hemel - maar ek moet bely, dit is nie so nie. Maar wees getroos - Paulus het ook aan ons droefheid en bekommernis gedink. Hy praat van Christus wat ons vernederde liggaam van gedaante sal verander. Ons vernederde liggaam. Daarmee sê Paulus wat nog die aardse toestand is van die hemelburgers. Paulus weet dit uit sy eie lewe. Hoe dit met die lewe gesteld is van hulle wie se name in die hemel geregistreer is. Ons vernederde liggam - daarin woon dood en verderf van versoeking waarin ons val, van ‘n wederstrewige en opstandige en verbitterde hart, van swakheid in geloof en gebed, van skuld wat daeliks meer word - ag ‘n altyd groeiende ellendebesef. Dit is die vernederde liggaam. Hy kan maar nie loskom van die dinge wat hom grond toe ruk, onder die voete vertrap én verneder nie. Hoe ironies is ons lewe nie dikwels dat Satan ons aanval en met ons spot nie: Praat jy van hemese burgerskap met só ‘n hart en só ‘n lewe. Ag, alles lyk so hopeloos. Maar dan die vraag aan u en my: Belewe u smart ter wille van so ‘n liggaam - is hierdie vernederde liggaam ‘n oorsaak van droefheid? Dan - kyk - hier is die troos: U is vir uself veragtelik. Bedroef is u oor ‘n vernederde liggaam - maar u is nie vir Christus veragtelik nie. Hy weet presies hoe u voel, hoe dit met u gaan. Hy het tewens u naam daarbo ingedra. Maar meer nog: Hy het vir al u sonde, vir die verskil tussen wat u hier is en wat u sal wees as hemelse burger, versoening gebring. Vir die andersins noodlottige verskil het Hy betaal. Gaan net voort en roer gedurigdeur deur die gebed die krag van Christus in u lewe. Christus is en bly Saligmaker. Nou ook nog. In die hemel. Besig met sy saligmakende werk. En as Saligmaker het ons Christus altyd nodig. Soek sy krag en sy genade geliefde broeder en suster. Kniel in die verborge baie keer voor Hom - smeekend om sy krag en genade om u staande te hou in u stryd teen die vernederde liggaam. Hoe mooi is so ‘n mens wat in die hemel ingeskrywe is as hemelburger, maar wat hier op aarde nog ‘n arme sondaar bly. En as dit dan so met ons gesteld is - dan is daar ook die heerlike verwagting. Ons vernederde liggaam sal van gedaante verander word. In ons stryd en getrouheid in sy diens, by die worsteling om ons hemelse burgerskap hier op aarde te vertoon - kom hierdie verwagting altyd na vore. Die Saligmaker kom en Hy kom om te verander. Ons liggaam word verander en aan sy verheerlikte liggaam gelyk gemaak. Daarheen lei ons burgerskap. Laat ons by hierdie verwagting leef. En nou: Eenmaal het ‘n heidense hoofman vir Paulus gesê dat hy die Romeinse burgerskap vir ‘n groot som gekoop het. Maar die hemelse burgerskap is nie te koop nie. Dit kos net niks. Ons moet dit net aanneem uit die hand van Christus. Amen.