DIE WYSE MANNE UIT DIE OOSTE.

Ds. G.B.S. Pasch

LEES: Matteus 2 : 1 - 12

TEKS: Matteus 2 : 1, 12

Sing: Ps.119 : 63

Ps. 72 : 5 en 6

Ps. 89 : 6

Ps. l16 : 1 en 3

Die eerste en die vroegste kerkgangers op die heel eerste Kersfees wat op aarde gevier is, was die paar herders uit die velde van Efrata. Dit was in alle waarheid ‘n baie armsalige en bouvallige kerkie waar hulle heen is die môre - ‘n stal. Hoewel ^‘n armsalige kerkie, was dit tog 'n heerlike erediens - daar het hulle van aangesig tot aangesig leer ken - die Saligmaker van die wêreld. Ons hoor die Woord met elke erediens. Hulle het dié Kersfeesdiens, die Woord gesien. ‘n Allerkostelike preek.

In alle geval, broeder en suster, dit is die mooie en die feestelike van die Kerkgang (en veral van die Nagnaalsviering) dat ons die Here daar in die oë kyk en die Here Christus vir ons. Van die waghoudende herders by hulle skape en van die engel wat aan hulle verskyn het, en die boodskap wat hy gebring het en hoe hulle die Saligmaker in die krip, in doeke toegedraai gekry het, daarvan weet U alles. Toe u 'n kind was het u dit geweet - en dit is kwalik vir ons meer deel van die allerheerlikste evangelie. Dit het 'n kinderverhaal geword. Maar hieroor wil ons nie praat nie. Ons wil praat oor ander mense wat ook dié kerkie besoek het, maar wat te laat gekom het. Dit is moontlik dat hulle selfs 'n jaar later gekom het as die eerste kerkgangers. Hulle het miskien laat gekom omdat hulle geleerdes was. Die herders was eenvoudige mense, soos kinders, en sulke mense is gou op die knieë, gou om te glo. Daarom sê die Skrif ook dat ons soos kinders moet word. Geleerde mense het dikwels hulle kop vol bedenkinge en strikvrae en teenantwoorde. Geleerde mense lees en ondersoek eerder baie boeke as om Die Boek te glo. Daar is soveel dinge in wat kwalik rym. Jy kan dit nie maar sommer aanneem nie. Daarom kom geleerde mense nie so maklik en kinderlik by Jesus Christus uit nie. Dit is amper nie snaaks dat die wyse uit die ooste laat by die kerkie êrens in Betlehem aankom nie. Maar tog kom hulle. Gelukkig! Daaroor het hulle nooit spyt gekry nie. Dit kan selfs gebeur dat die laaste eerste word. En dié verhaal van die Wyse manne uit die ooste ken u ook goed. Dit maak nie in die minste saak uit watter land hulle kom, hoeveel hulle was en wat hulle name was nie. Die Bybel vra tewens ook nie wat u naam is, waar u woon of wat u doen nie. Dit is alles baie onbelangrike vrae. Belangrik is alleen dit dat u nie moet maak of u nie hoor as die Here U roep of toewink nie. En hiermee staan ons in die middel van hierdie genadeverhaal. God het eenmaal aan 'n paar mense 'n wenk gegee, dat hulle moes kom kyk na die wonder. Die mense was heidene. Van beroep was hulle sterrekundiges. Wonders het hulle dus al genoeg gesien - want hy wat, selfs met die blote oog, die sterrehemel afwandel, wandel uit die een wonder die ander wonder binne. Hoe groot is God tog nie wat die groot en hoë heelal geskep het nie. Die onmeetlike ewige hoogtes en bloutes bokant ons, en die sterregeflonker kom uit sy kunstenaarshande. Maar dié groot Wonder het hierdie geleerdes nog nie ontdek nie. Die Wonder, dat God sy eniggebore Seun aan die wêreld gegee het, sodat elkeen wat in Hom glo die ewige lewe mag hê. En hierdie geleerdes het baie geweet, ontsaglike kennis. Hulle het selfs gedink dat hulle uit die stand van die sterre die toekoms kon lees. Maar een ding het hulle nie geweet nie. Die allervernaamste. Hoedat ‘n sondaar vrede met God bekom nie. En al het U alles, al weet U alles, broeder en suster en u weet dit nie - dan is u doodarm én doodongelukkig. En op ‘n sekere dag loop hierdie geleerdes hulleself op die wonder af. Sommer, onverwags. Hulle ontdek ‘n ster wat hulle nog nooit tevore voor die lense van hulle verkykers gesien het nie. Hy wat die ster eerste gesien het vertel dit aan die ander. Dit word die gesprek van snags én bedags. Hieroor kon hulle nie uitgepraat raak nie. Geen wonder. God het die ster verkies om as het ware die blydskap met sy skitterstrale uit te jubel, die blydskap van die ganse. skepping omdat Christus ook die skepping sou vrymaak van die slawerny van die verganklikheid. Oor die ster opgetoë en bly. Hulle is ook rnaar kinders, die geleerdes tog. Bly en opgewonde oor 'n fonds waaroor ander kwalik praat. Hulle was stomverbaas. Hulle weet, die ster moet iets beteken. Wat, weet hulle nog nie maar die ster was 'n hele omwenteling in hulle wetenskaplike sisteem. Hier beteken die nuwe ster die ontsluiting van die hemel. Maar toe het hulle dit nog nie geweet nie. Was die ontdekking van die ster die Wonder? Nee! Want een ster meer of minder tusen al die ander miljoene maak geen mens gelukkiger. Die ster was self nie die Wonder nie, maar wys na die Wonder. Dit was die wenk, die roeping van God: God doen 'n wonder, om mense te bring na die Wonder, na Jesus Christus en ons moet weer nagaan hoe wonderlik dit werklik is. Onder die heidense sterrekundiges leef die gedagtes, dat die verskyning van ‘n onbekende ster of ‘n vreemde stand van die sterre, die geboorte van ‘n groot genie of leier voorspel. ‘n Wêreldhervormer of iets dergeliks. Sê maar dat dit bygeloof was, maar van dié bygeloof maak God gebruik, om onwetendes uit hulle duisternis te bring tot ware kennis van die saligheid. God wil heidene omskep tot Christene en aanbidders en gee hulle ‘n stille wenk. ‘n Stilstaande aanduiding. En kyk na die aanduiding. God haak ‘n nuwe ster aan die breë hemelronding. God maak, as dit moet 'n nuwe ster, bring 'n nuwe ster navore om mense te red van die verderf. Hoe kosbaar is die redding van ‘n mens nie vir God nie. Daar doen Hy wonders voor. Daarvoor roep en mobiliseer hy die hele sterrehemel. Daarvoor skep God planete. Om mense te red? Nee - Nee, wag nog effens. Daarvoor skeur God die hemel der hemele self oop en neem sy eengebore Seun vanuit sy ewige Vaderboesem - om sondaars te red, u en my. Dit is nog meer as sterre maak. Hier is waaragtig rede om te aanbid. Die ster is maar 'n sprakelose wenk wat krip toe wys. Hier is die genadewonder van God. So lief het God die wêreld dat Hy sy Seun in ‘n krip in ‘n stalkerkie lê. En op die wenk het die wyse manne ag gegee. Hulle het nie maar voortgegaan soos gewoonlik nie. Ons wel? Ons wel? Deur allerlei voorvalle in ons lewe - dit hoef nie groot skokkende gebeure te wees nie - deur die gebreekte brood, vergote wyn. Telkemale staan God en wink u en my toe. Sommige sluit oog en ore. Moenie omkyk nie. Maar U is tog nie van hulle nie. U laat tog wink - nie waar nie broeder en suster. En hoe weet ons nie presies nie, maar die wyse manne sou in ou geskrifte gelees het van die ster wat uit Jakob sou opgaan. Jakob, Israel, die Joodse volk. En daarom verbind hulle aan die verskyning van die besondere ster die gedagte dat daar dalk ‘n koning vir die Jode gebore is. Op pad - Jerusalem toe. Maar daar vind hulle niks van wat hulle soek nie. Die verskyning van die karavaan kamele in die strate moes beroering gebring het en nog meer die vraag: waar is die koning van die Jode wat gebore is. Veral in die paleis. Daar is die goddelose Herodes op die troon. Hy wil graag meer besonderhede weet oor die koning wat gebore is. Nie uit belangstelling en ‘n begeerte om te gaan aanbid nie. Nie om Jesus Christus as Saligmaker te begroet nie. Maar bang vir mededinging. Hy was bang - dié gebore koning kon hom van die troon stoot. Geen wonder dat hy bang was nie. Jesus Christus stoot alle mense van die troon. Herodes wil meer informasie hê en die enigste wat informasie kan verstrek is die skirifgeleerdes van die Joodse volk. Hulle weet van die koninkryk van God en van die Bybel alles af. En toe hulle saamgekom het - uit die vuis vertel hulle: daar en daar sal die Messias, die Verlosser van die wêreld gebore word. In Betlehem. En die wyse manne is ‘n stap nader. Die wenk van die Almagtige en die roeping in die natuur, die ster aan die hemeltrans het hulle by die Bybel uitgebring. Uit die sterre en wolke en berge en blomme kan mens baie keer leer van God, die Skepper van alle dinge en baie ander dinge, maar daaruit leer mens nooit die naam van Jesus Christus ken nie. Wie Jesus Christus is en die weg van verlossing na God toe, kan ons alleen uit die Woord van God leer. Heerlike genade dat God mens met die Bybel in aanraking bring. Ook hierdie wyse manne. Nou is die soeke geëindig, hulle tasting en dwaling is verby. Die weg is duidelik. Dat ons die Bybel het en die weg daarin uitgestippel deur die bloed en lyde van Jesus Christus heen - dit is ‘n onbegryplike genade. Die toe Bybel in u huis - daarin word die weg gewys van Jerusalem na Betlehem. Nee - meer nog van Betlehem na Jerusalem, die bovertrek die tuin van Getsemané, die hoofskedelplek, die graf. Dié weg van die lewe - uitgestippel in die Bybel en vasgelê in die sigbare nagmaal - die gedagtenismaal aan die weg van Betlehem na Jerusalem. Heerlike, heerlike voorreg. Lees tog die Bybel. Gebruik met biddende en belydende harte die nagmaal. Daarin spreek God met U en my; Hy sê: Dit is die weg, wandel daarin en daar sal rus en vrede vir u wees. En nou kom die laaste skof van die Christus-soekers. Van Jerusalem na Betlehem, van die Skrifte na die lewende Heiland. Tog wonderlik dat die Skrifgeleerdes nie saamgaan nie. Hulle weet alles van die Bybel, hulle hoor dat die verwagte Messias gebore is en hulle gaan waaragtig nie saam om te aanbid nie. Hierdie mense het wel ‘n Bybel maar geen lewensverlosser nie. Dit kan natuurlik ook gebeur. Hulle ken die Bybel uit hulle hoofde, maar hulle hou hulleself nie as sondaar nie, en daarom geen behoefte om met die wyse manne saam te gaan nie. Dit is die saak: Nie dat ons die Bybel nie moet ken nie - dit wel ken en deeglik ook, maar daaruit leer om onsself te leer, te leer ken as sondaar. Dan en dan eers hunker ons Betlehem toe - Saligmaker toe, dan smag ons na die nagmaal, die gedagtenismaal van Hom wat as Verlosser in die krip gelê het. Arme, arme skrifgeleerdes - hulle kry ook ‘n wenk van God, ‘n veel duideliker wenk as wat die wyse manne gehad het - nie die veraf sterregeflonker nie, maar die lig van die Woord van God. Maar hulle gee geen ag nie. Gaan maar aldeur voort. Arme mense. Die wyse manne het toe in Betlehem hulle Saligmaker gevind. Rus wat hulle geleerdheid nooit gebring het nie. Geen wonder ter wêreld kan die Wonder van God se genadegawe vervang nie. Die Wonder van die liefde van God. Die Wonder dat die Seun van die mense gebore word, en sterf om ons skuld te vereffen. Hiermee was die wyse manne opgenome die ster, die Skrifte, die lewende Saligmaker. Hulle was so bly dat hulle alles daarvoor oor gehad het. Goud en wierook en mirre. Voor hulle reis het hulle hulle verstom aan die hemelliggame. Na hulle reis is hulle verbaas en dankbaar dat die hemeldeur self oopgegaan het. Nou kon hulle bokant die sterre sien, waar die lig is, en waar die nuwe Jerusalem lê. Heerlike vergesigte soos nooit tevore nie. En op die terugpad moes hulle vir mekaar gesê het: Hoe heerlik om deur God gedenk te wees. Mag u broeder en suster op u pad na dié nagmaal ook bly wees: Hoe heerlik om deur die Here gedenk te wees.

AMEN!